Het stond dit weekend op de voorpagina van een landelijke krant: de introductie van de denkende voetbalschoenen. Je verzint het toch niet? Maar dat is toch mooi, vinden de bedenkers (Adidas in dit geval), want dan kun je alle handelingen (of beter gezegd ‘voetelingen') vastleggen. Alle sprints, stops, stappen, totale afstand, snelheid enz. enz. worden geregistreerd met deze nieuwe schoenen van Adidas. In de holte van de zool (in de bekende halve zool waarschijnlijk) zit een chip die alles vastlegt, waarna je het kunt uitlezen op elk willekeurig randapparaat. Of dat nu een computer, een laptop, een iPhone, een tablet is, dat maakt allemaal niet uit.

Kijk dat geeft weer een heel ander beeld op het ‘Adidas-netwerk'. U weet het vast nog wel, toch? Daarmee werd bedoeld dat medewerkers op kantoor alles rondbrachten, bij de koffieautomaat stonden, bij de printer en bij de receptioniste bleven hangen. Alles voor het goede doel: informatie vergaren voor het bedrijf.

Dat brengt mij op het volgende idee:
Als we nu die chip ook eens zouden gebruiken voor de kantoormedewerkers? Dan komen we er ook eens achter hoe efficiënt dat werken achter een scherm de hele dag eigenlijk is. En of ze eigenlijk wel de hele dag achter dat scherm zitten. Hoe vaak zouden mensen nu nog naar de koffiemachine lopen, naar de printer of naar de receptioniste? Dat laatste gaat ongetwijfeld nog steeds vaak op, want wat is er nu leuker dan even bij te kletsen over zaken die je alleen in het ‘informele' netwerk hoort? En gezien de groei van geprinte mails, werkopdrachten, statussen en zo meer gaan al die andere zaken ook nog steeds op.

De chip maakt waarschijnlijk pijnlijk duidelijk hoeveel papier er nog wordt geproduceerd, gezien de tijd bij, de snelheid naar en aantal stappen tot de printer. En het maakt ook heel duidelijk welke medewerkers wel of niet (willen) samenwerken met elkaar, gezien de afstanden die de een dan wel de ander aflegt op een bepaalde dag in een bepaald tempo. Of dacht u werkelijk dat ze alleen maar digitaal samenwerkten? Nou, ik denk het niet... Ook de thuiswerkers gaan we erop aansluiten, want altijd als je die belt staan ze net even bij het schoolplein, laten de hond uit of lopen in de supermarkt, ‘maar ik ga vanavond wel even verder...' Ja, ja, ze gaan wel verder, maar niet met werken.

Zou het trouwens veel uitmaken waar die chip precies zit? Kun je ze bijvoorbeeld ook inbouwen of vastnaaien op andere plaatsen? Voor vrouwen een chip in één paar schoenen zet namelijk geen zoden aan de dijk (of nog beter gezegd, geen zolen aan de dijk). Die hebben geen dag dezelfde schoenen aan. Dus die moeten meer chips aangemeten krijgen lijkt mij. Dat schept bovendien weer heel nieuwe perspectieven. Ik zie het al voor me: een chip in je broekzak of zo? Weet je tenminste ook hoe vaak die broek afzakt: letterlijk in ieder geval, en figuurlijk misschien ook wel.

In het geval van het Nederlands Elftal weet je dan tenminste ook of ze gewoon nog in het trainingskamp (lees luxe hotelaccommodatie) zijn gebleven tijdens een WK of EK. Daar schijnen nog wel eens onduidelijkheden over te zijn.
Hebben ze bij Adidas nu echt de illusie dat ze nu weer kans hebben sponsor te worden bij het nationale team? Die illusie hoeft dus niet meer in stand te worden gehouden. De spelersraad is waarschijnlijk tegen. En ‘by the way': het idee is ook al oud. Ik schat dat circa vijftien jaar geleden een dergelijke chip in een schoen al op het MIT in Boston werd gepresenteerd tijdens een trip van Siemens. Dat ging toen over de te verwachten ontwikkelingen bij het Duitse IT bedrijf, een en ander naar aanleiding van een naderende CeBIT beurs.

Wel mooi man, die techniek...
Wat zegt u? Privacy? Welke privacy?

John de waard